Reizende door de creatieve eb en vloed

Kalpana

Door Kalpana Raghuraman

Dit is een artikel over hoe ik de instrumenten van Access Consciousness® in mijn werk als choreograaf gebruik: tijdens het reizen over de hele wereld, dansvoorstellingen creërend, en met behulp van deze krachtige instrumenten kunst en bewustzijn samenbreng.
Ik hou ervan om te reizen voor mijn werk. Ik krijg de gelegenheid om allerlei mensen te ontmoeten, te leren van hen en mijn ideeën te delen. Als choreograaf ben ik vele dagen van het jaar onderweg. Ik besteed vooral veel van de tijd in verschillende landen om voorstellingen te maken voor een dansgezelschap, of voor een specifiek dansproject.

Mensen vragen me vaak – hoe voelt het om te reizen naar een onbekende plaats en je choreografie te leren aan dansers die je niet kent?

Wel eigenlijk – is er veel meer aan de hand!

Allereerst, ik ‘leer’ niet alleen mijn choreografie aan dansers. Het is niet dat ik mijn werk doe in mijn studio in Nederland en dan ga reizen en de dansers vraag om precies te doen wat ik bedacht heb. Het meeste werk gebeurt met de dansers en hun lichamen. Het gaat over de alchemie van het moment, de mooie creatieve mix die zich ontwikkelt als we tesamen zijn op een specifieke locatie. Ik kijk naar de kwaliteiten van de dansers en hoe ik dat kan gebruiken om ze naar buiten te brengen en ze te laten schitteren. Ik kijk naar hoe ik deze dansers zichzelf kan laten zien vanuit een ruimte van onbegrensdheid. En op die manier kunnen ze in een versie van zichzelf stappen waarvan ze misschien niet eens wisten dat die bestond, en wat verder gaat dan wat ze hadden kunnen bedenken.

Ongemak is het nieuwe Zwart (the new Black)

Is dit werk leuk? Ja! Is het makkelijk? Niet altijd!

Elke context is specifiek. Opgevoed in Nederland en werkzaam als een full-time choreograaf bij een dansproductie huis, heb ik het voorrecht te kunnen repeteren in een goed uitgeruste studio en een team die mij ondersteunt met betrekking tot allerlei verschillende zaken. Het werken met een team van mensen tijdens een langere periode zorgt ervoor dat je kunt groeien en zorgt voor een comfort zone. Bepaalde dingen komen vanzelf en we worden onbewust van de gang van zaken en hoe mensen daadwerkelijk functioneren. Wanneer je naar een nieuw theater reist, een ander dansgezelschap of een onbekende stad, is er niets of niemand wat vanzelfsprekend is. De comfort zone verdwijnt en het is nodig om te functioneren vanuit een geheel andere ruimte. Wat ik heb geleerd is dat het ongemak de nieuwe comfort zone kan worden en een voedingsbodem kan worden voor het allernieuwste creatieve.

Als kunstenaar ben ik altijd op zoek naar nieuwe manieren en perspectieven om mijn ideeën in naar voren te brengen. Onbewust hebben we de neiging om onze creaties te baseren op enkele referentiepunten uit het verleden. Dit geldt vooral voor de Indiase klassieke vormen, want het is de continuïteit met het verleden dat functioneert als de gouden regel. Voor mij, ik heb geleerd dat ik meer trouw kan zijn aan het creatieve proces als ik dat laat gaan. En wat is er eenvoudiger om juist niet te functioneren en creëren vanuit oude referentiepunten, dan in een nieuwe omgeving waar er geen echte referentie of verleden is? De nieuwheid van de situatie brengt je onmiddellijk in een ruimte van nieuwsgierigheid en nieuwe mogelijkheden.

Werken in een ander land brengt ook de toegevoegde nieuwe elementen van het klimaat, de cultuur, de keuken en sfeer. Dat dringt heel erg door in het creatieproces. Toen ik bijvoorbeeld in Maleisië werkte om ‘She Ra’ te maken, dat zich bezighoudt met de superheld in ons (geïnspireerd door de Xmen van Access), werden ik en mijn muziek zeer geïnspireerd door zowel de weelderige groene omgeving, de Ramadan feesten als de lokale cultuur. Of toen ik werkte in Burkina Faso (West-Afrika) tijdens de winter van 2011 voor het duet ‘Towards Dawn’, had het warme tropische weer duidelijk invloed gehad op het creatie proces, dat ook gedeeltelijk plaatsvond in een koude Nederlandse winter.

Leiderschap

Werken en het creëren met dansers is meestal meer verbonden met leiderschap dan met artistieke talenten. Ik zeg niet dat men het kan doen zonder artistieke visie en talent. Maar wat belangrijk is, is de mogelijkheid om dansers te inspireren. Als je een groots artistiek idee hebt, maar je kunt geen verbinding maken met de dansers waarmee je werkt, en je hebt niet een manier gevonden om ze aan boord te krijgen om met je mee te reizen op deze artistieke reis, dan zal je visie niet genoeg zijn. Dat is keer op keer mijn ervaring. Of het nu in Europa, in Amerika of Azië is. Voor mij, een groots schepper en kunstenaar is een leider die bereid is om een uitnodiging te zijn, zonder dat benodigd is dat de mensen volgen.

Dus hoe inspireer ik dansers en krijg ik ze zover dat ze kijken in de richting waar ik naar kijk? En hoe kunnen ze me helpen zoeken in die richting? Allereerst moet het gegegeven van hiërarchie worden opgelost. Zodra de choreograaf de ‘meester’ is, is er een scheiding die de creatieve stroom niet voedt. De choreograaf maakt zeker de beslissingen en heeft de ‘laatste zeggenschap’ op alle niveaus, niet alleen op de inhoud: muziek, kostuums, licht en decorontwerp. Toch, dit is de taak van de choreograaf. Er zit geen gevoel van waarde in: het is niet goed of slecht, het is gewoon een andere taak dan die van een danser.

Wat ook mijn ervaring is, is dat als je de deur van de mogelijkheden openhoudt door het gebruik van vragen stellen, in plaats van het functioneren vanuit conclusies, dan krijg je een veel snellere en diepere verbinding met mensen. En dit voedt het creatieve proces enorm.

Dus in plaats van te denken: ‘Oh, die danser is de jongste danser van dit bedrijf. Ik denk dat ze nog niet zo volwassen is’. Zou ik kunnen vragen: ‘Welke energie kan ik voor deze jonge danser zijn zodat zij comfortabel genoeg is om ervoor te gaan? Hoe kan zij weten dat ze niet echt fouten kan maken wanneer ze voor mij werkt, welke energie kan ik voor haar zijn om deze informatie te ontvangen en te weten? ‘

Door het stellen van dit soort vragen, functioneer ik vanuit energie en en niet vanuit woorden. Ik functioneer vanuit een uitnodiging voor mogelijkheden in plaats van alleen te kijken naar problemen oplossen. Het feit dat we elkaar niet kennen of niet per se een geschiedenis delen, wordt totaal irrelevant. Op een bepaalde manier wordt het verfrissende ‘niet weten’ de sleutel tot verrassingen voor iedereen. Dansers zijn letterlijk opgebloeid voor mijn ogen. Op deze manier is het reizen naar verschillende plaatsen en het werken met diverse dansers fascinerend. En het kunnen werken met de Access Consciousness hulpmiddelen is echt iets waar ik dankbaar voor ben.

Voor meer informatie over Kalpana Raghuraman bezoek haar Facilitator Pagina

Klik hier voor het oorspronkelijke Engelstalige artikel.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmail